Engin BAŞCI
Gazetecilik doğru ve dürüst insanların işidir.
Ve gazetecinin işi gerçekledir.
Gazeteci gerçeği arar, sorar soruşturur, gizlenmeye çalışıldığı yerde bulur ortaya çıkarır, yazar, anlatır.
Bunu yaparken de kalemini hiçbir güç ve iktidar odağına kiralamaz, satmaz.
Gerekirse kırar atar.
Bu anlamda bizim mesleğin içinde tanıdığım doğru, dürüst ve ilkeli insanlardan biri de Şenol Ateş’tir.
Şenol Ateş’i 1982 yılından bu yana tanırım.
Ankara Üniversitesi SBF BYYO’dan (şimdiki adıyla Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden) dönem arkadaşımdır.
O günden bugüne bir dost olarak hayatımın hep içindedir.
O Ankara’da ben İstanbul’da yaşasak da bulunduğumuz şehirlere gelip gitmelerimizde ya da yaz tatillerinde yaptığımız ortak programlarda bir araya gelmeye çalışırız.
Sıkça da telefonlaşırız.
Kurdukları internet sitesi yakinplantv.com ve çıkardıkları aynı adlı gazetede yazı yazmamı teklif ettiğinde de hiç tereddüt etmeden “evet” dedim.
Çünkü Şenol hem insan olarak, hem gazeteci olarak ilkeli duruşunu koruyanlardandır. Güvenilir bir dosttur, dostları için gemileri yakacak derecede duruş sahibidir.
***
Şenol Ateş, böyle bir kişidir. Önce insandır, sonra gazetecidir.
Bunu son kitabı “Atatürkçü-Devrimci Bir Gazetecinin 45 Yıllık Anıları- Gezi’de Tomanın Önünde Ben Vardım” adını verdiği kitabında da anlatmış.
Zaman zaman kendi sorgulamasını da yaparak, bazı olaylardaki duruşuna dair yanıtı kitabında da arayarak ve okuyucuyla paylaşarak 45 yılın hikâyesini yazmış.
Öncelikle şunu söyleyeyim o 45 yılın tamamında bir dost ve arkadaş olarak Şenol’un hayatının hep içinde oldum.
Meslekte yaşadığı süreci yakından biliyorum, zaman zaman bunun üzerine uzun sohbetler de etmişizdir.
Kitaptaki Şenol Ateş, benim tanıdığım Şenol Ateş’tir.
Şenol kendini bire bir anlatmış.
Ne bir eksik ne bir fazla diyecek kadar Şenol Ateş’i kitapta görüyorsunuz.
Onun gazeteciliğin bir yansımasıdır bu.
Kendisiyle yüzleşebilenlerden, gerektiğinde iğneyi kendisine batırabilenlerdendir.
***
Yaşadıklarına ve anlattıklarına gelince.
Kitap, siyaset ve medya dünyasına dair çok ilginç ve çarpıcı anlatılarla dolu.
Şenol Ateş, kitabının sonuç bölümünde bakın ne diyor:
“Yazdık ki; genç gazetecilerin veya gazeteci olmaya niyetli gençlerin önlerine bir yol haritası koyalım. Işık olalım onlara. Mesleğin onurunun önemini anlatalım. Neler yaşanıyor görsünler. Televizyon ekranında gördükleri veya gazetelerde yazılarını okudukları isimleri, en azından bazılarını, gözlerinde büyütmesinler… Özellikle son 25 yılda yerlerde sürünen mesleği ve gazetecilik altındaki rezaletleri sorgulasınlar. İğneyi de kendimize batırmayı öğrensinler, korkmasınlar.”
Şenol Ateş, Türk basın tarihinde çok önemli bir yere sahip Güneş Gazetesi direnişini içerden yaşayan gazetecilerden. O direnişte neler yaşandığını, kimin ne duruş sergilediğini kitapta açık açık anlatıyor. Bugün hak, hukuk, adalet diyen kimi tanınmış gazetecilerin o zaman o direnişi sonlandırmak adına neler yaptığını gözler önüne seriyor. Maskeleri düşürüyor.
Kitapta sermaye, siyaset ve medya üçgeni içinde dönen çıkar oyunlarını, siyasetçilere ve yönetimlere yakın duran kimi gazetecilerin bulundukları yerleri korumak ve yükselmek için neler yaptıklarını, gazeteciliği ve gazetecileri nasıl sattıklarını da okuyorsunuz.
Basında sendikalaşmanın ne kadar önemli olduğunu, patronajın bundan nasıl çekindiğini ve örgütlenmeyi kırmaya çalıştığını, kimi gazetecilerin kendi gelecekleri adına arkadaşlarını nasıl sattıklarını, sendikal direnişi kırdıklarını, sendikaların nasıl etkisizleştiğini Şenol Ateş’in yaşadıkları üzerinden bir kez daha hatırlıyoruz.
O yüzden kitabı okurken kimi zaman tebessüm ettim, kimi zaman öfkelendim.
Çünkü gazetecilik bugün bu haldeyse, bu yok oluşun önemli aktörlerinden biri de patronların emir kulu olan, kişisel hırsları adına kalemini satan, halkın haber alma ve gerçekleri öğrenme hakkını kendi çıkarlarına yem eden gazetecilerdir. Kitapta kimi örnekleriyle karşılaşıyorsunuz.
***
Şenol Ateş’in kitabı bir gazeteci olarak beni de ateşledi. Üniversitedeyken öğrencilerime daha çok zaman ayırmak adına epeydir ara verdiğim kitabımı en kısa sürede yeni gözlemler ve tanıklıklarla tamamlayacağım.
Şenol’un dediği gibi gazeteci yazmalı… Çünkü bu meslekte yazabildiğin sürece varsın, yazamıyorsan bir kart üzerindeki fotoğrafsın…