Engin BAŞCI
Yine bir Ankara sabahına uyandım.
Dokunsanız ağlayacak haldeyim.
O işi bu sabah bulutlar yapıyor.
Camlara vuran yağmur damlaları günün ezgisine dönüşüyor.
Hüzünlü bir müzik sanki…
İki gündür Kürt sorunu ve siyasetin halleri konusunda planladığım bir yazı için bilgisayar başındayım.
Kafamda binbir düşünce…
Beni başka başka yerlere götürüyorlar.
Uzaklaşıyorum planladığım yazıdan.
Sanki zaman tünelindeyim…
***
Yıl 1982, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksek Okulu’nun kapısındayım.
Öğrenci işlerinde Radyo Televizyon bölümüne kayıt yaptırıyorum.
O ana kadar kafamda ne gazeteci ne de televizyoncu olmak var.
Üniversite sınavında üst sıralara yazılmış bir tercih.
Kazanılan bir başka okul ama.
1980’li yılların kişisel hayatıma en köklü etkisi.
Kazanılan Denizcilik Yüksek Okulu’nun o yıllarda askeri yönetimde olması.
Gözlerimin bozukluğu nedeniyle üniversite sınavında kazanmış olsam da o okula kayıt yaptıramamak.
Sonra elime tutuşturulan bir kağıtla ÖSYM’ye gitmek.
Oradan verilen ve bir alt tercihime yerleştirildiğimi belgeleyen bir evrakla soluğu Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksek Okulu’nda almak.
Çocukluğumun anılarına silik bir şekilde yerleşmiş bir mesleğin eğitimini alırken kendini bulmak.
Bu kendini buluş bana önce sinemayı sevdirdi.
Sinema üzerine hayaller kurarken her şey beni gazeteciliğe itti.
Dergi çıkardım, gazetede çalıştım, basın danışmanlığı yaptım, televizyon habercisi oldum.
Bu süre içinde bir yıllık radyoculuğum bile var.
Öyle böyle değil ama; bir radyoyu sıfırdan kurup yayın hayatına sokmak ve ilk yayınlarını yapmak gibi bir deneyim bu.
Müthiş bir yıldı.
***
Evet; ben bir haberciyim.
Basın kartımda gazeteci yazıyor.
Okuduğum, eğitimini aldığım gazeteciliğin ve yayıncılığın nasıl yapılması gerektiğinin zorla ve baskıyla unutturulmak istendiği ve bunun için insan hayatını hiçe sayan bir algı oyununun sahnelendiği bir dönemin içindeyiz.
O yüzden gazete ve televizyonlara el konuyor, internet haber sitelerine ve YouTube haber kanallarına erişim engeli getiriliyor, gazeteciler gözaltına alınıp tutuklanıyor.
Yine o yüzden bize okulda öğretilen ve bir temel gazetecilik bilgisi olan istihbarat yapmak, haberi kaynağından doğrulatmak girişimi dahi suç gibi gösterilmek isteniyor.
Ve yine o yüzden neyin haber olup olmadığına mahkeme salonlarında karar verilip gazeteciler suçlanabiliyor.
Anayasamızda “basın hürdür, sansür edilemez” yazdığı halde bu yapılıyor.
Hem de 28 Şubat döneminde yapılan her şeyi eleştiren ve suçlayan, o dönemi bir darbe dönemi gibi gören bir siyasal yapının iktidarı döneminde bu oluyor.
Yapılanlar ise 28 Şubat döneminin yanında devede kulak kalıyor.
***
Üniversiteden mezun olalı 40 yıl olmuş.
Bu hafta sonu Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde mezunlar vakfının töreni var.
40. yıl kupalarımızı alacağız.
Bugünlerde babamın sağlık sorunları nedeniyle günü anlık yaşıyorum.
Katılıp katılamayacağım etkinlik saatine yaklaşınca belli olacak.
Bu 40 yılın şekillenmesinde en önemli harcın karıldığı o 4 yıl çok değerli.
Sadece bir mesleğin değil hayatın nasıl yaşanması gerektiğinin bilgileriyle donandığımız yıllardı.
Elbette o yıllarda ve sonrasında bu okulda okuyup o bilgilere ihanet edenler de olmuştur, onları rehber edinenler de.
Ben rehber edinenlerdenim.
Aksi halde Ünsal Oskay, Ahmet Taner Kışlalı, Mümtaz Soysal, Engin Alçora, Cemal Mıhçıoğlu, Metin İnceoğlu, Ahmet Tolungüç, Aydın Uğur, Emin Özdemir, Erol Mutlu hocalarımın kemikleri sızlar.
Aysel Aziz, Oya Tokgöz, Nilgün Abisel, Bülent Çaplı hocalarımın yüzüne bakamam.
Bu 40 yılın sonunda üç mesleğin gerçekle sınavı olduğuna inanırım.
O yüzden gazetecilerin, akademisyenlerin ve sanatçıların gerçeğe ihanet hakkı yoktur.
Olduğuna inananlar mesleki olarak kendi yok oluşlarına imza atanlardır.
Hiçleşirler.
İçinde bulunduğumuz günlerde bu durum çok daha önem kazanıyor.
Gazeteciden, akademisyenden ve sanatçıdan bağımsızlığını ve özgürlüğünü çekip alırsanız geriye ne kalır?
Kuru bilgi kuru bir hayattır…
***
Bu satırları Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin pencelerine bakarak yazıyorum.
İçeride ışıklar yanıyor.
Sınıflar dolu.
ÖSYM’nin hafta sonları yaptığı sınavlardan biri daha yapılıyor büyük bir olasılıkla.
Fakülte önü yoğun.
Her sınavda olduğu gibi sınava girenlerin heyecanı dışarıda onları bekleyen yakınlarına da yansıyor.
Hava puslu.
Bu puslu hava içinde içerdekiler de dışardakiler de umut ediyorlar sessizce.
Sınav kağıdına koyacakları bir işaretle belki değişecek her şey.
Belki de değişmeyecek hiçbir şey.
Hayat işte!
Herkes bir tercih ve beklenti içinde.
GODOT’u beklercesine…
